اگه يه روز بري سفر

بري ز پيشم بي خبر

اسير رويا ها مي شم

دوباره باز تنها مي شم

به شب مي گم پيشم بمونه

به باد مي گم تا صبح بخونه

بخونه از ديار ياري چرا ميري تنهام ميزاري؟

اگه فراموشم كني

ترك آغوشم كني

پرنده ي دريا ميشم

تو چنگ موج رها مي شم

به دل مي گم خاموش بمونه

ميرم كه هركسي بدونه

ميرم به سوي اون دياري كه توش منو تنها نذاري

اگه يه روزي نوم تو تو گوش من صدا كنه

 دوباره باز غمت بياد كه منو مبتلا كنه

به دل ميگم كاريش نباشه

بذاره درد تو دوا شه

بره تو تموم جونم

كه باز برات آواز بخونم

اگه بازم دلت مي خواد يار يكديگر باشيم

مثال ايوم قديم بشينيم و سحر پاشيم

بايد دلت رنگي بگيره

دوباره آهنگي بگيره

بگيره رنگ اون دياري كه توش منو تنها نذاري

اي ز بهار تازه تر تازه بهار كيستي؟

وه چه نگار تحفه اي تحفه نگار كيستي؟

هست رخ تو ماه نو تحفه نگار شاه حسن

ماه كدام كشوري ماه ديار كيستي؟

خسته دلا كشته ي درد محنتم

من به ميان محنتم تو به كنار كيستي؟

چيست دلا اين همه محنت و درد عاشقي

حال تو زار شد بگو عاشق زار كيستي؟

دوباره نامه هاتو مي خوندم امروز

خوندم و دونه دونه سوزوندم امروز

مثل هر روز توي اون كوچه ي خالي

ديگه منتظر نموندم امروز

گفته بودم يه روزي شايد فراموشت كنم

حالا شايد نمي گم بايد فراموشت كنم

دل ساده ام خاطر خوات نمي شد كاش

ماهي درياي چشمات نمي شد كاش

وقتي كه ميگفتي با تو موندن خيلي خوبه

دل من عاشق حرفات نمي شد كاش

تو هموني كه منو ازم گرفتي

توي كوچه ي ما پيدات نمي شد كاش

اگه عاشقي بي پروايي مياره

توي اين زمونه تنهايي مياره

حرفامونو همه كوچه ها مي دونن

عشقاي كوچه اي رسوايي مياره

ما ز ياران چشم ياري داشتيم

خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

تا درخت دوستي كي بر دهد

حاليا رفتيم و بذري كاشتيم

گفتگو آيين درويشي نبود

ورنه با تو ماجراها داشتيم

شيوه ي چشمت فريب جنگ داشت

ما خطا كرديم صلح انگاشتيم

گلبن حسنت نه خود شد دلفروز

ما دم همت بر او بگماشتيم

نكته ها رفت و شكايت كس نكرد

جانب حرمت فرو نگذاشتيم

گفتم دل و جان بر سر كارت كردم

هر چيز كه داشتم نثارت كردم

گفتا تو كه باشي كه كني يا نكني

اين من بودم كه بي قرارت كردم

مثل يك آواز غمگين بر لبانم مي نشيني

مثل غم هايم بزرگي مثل دردم دل نشيني

مي شكوفي در نگاهم مثل يك روياي رنگين

مثل بغضم سرد و سنگين مثل آهم آتشيني

در دلم غوغاست از تو شور ها بر پاست از تو

من نمي دانستم اين را كاين همه شور آفريني

صاف و روشن ساده چون من

بي تكلف  بي كرانه آسماني در زميني

                      نه در بندم  نه آزادم

 نه من لیلاترین مجنون 

                     نه شیرینم  نه فرهادم

نه از آتش نه از برگم

                     نه از کوهم نه از سنگم

فقط مثل تو مسکینم 

                    فقط مثل تو دلتنگم

به لطف خدا و دعای شما دوستای خوبم مشکلاتم تا یه حدی حل شد

راستی فکر کنم باید عبارت پشت کنکوری رو از قسمت معرفی بر دارم خانم مهندس اضافه کنم

خواهشا واسم دعا کنید

این آخرین مطلبیه که می نویسم

دارم میرم

من دگر عاشق افتاده ز پایم

امروز آخرین روزیه که وبلاگم به روز می شه

دعا کنید زود تر مشکلم حل شه و بتونم برگردم

همتون رو دوست دارم

به امید روز های خوب برای شما دوستای گلم

بای

ساكت و صبور و عاشق وقتي حوصله نداري

                                                  پيش حرفاي دل من حرف عشق و كم مياري
لحظه هام تلخ و حقيرن وقتي قهري با دل من

                                                  ش چشات يه جاده ميزد از دل تو تا دل من

سلام بچه ها من دوباره اومدم

یه نفر از من سوال برسیده که این شعر ها رو واسه ی کی می نویسم

راستشو بخواین من یه بار عاشق یکی شدم که خیلی با من فرق می کرد

به خاطر همین هیچ وقت بهش نگفتم که چه قدر دوسش دارم

الانم نمی دونم کارم درست بوده یا نه ولی از این که می بینم زندگیش رو خراب نکردم خیلی خوش حالم و از اینکه می بینم داره به قشنگ ترین شکل ممکن از زندگیش لذت می بره خدایش عشق می کنم

حالا چه اشکالی داره با من نباشه

                    منم بلاخره اونی رو که واقعا دوسش دارم رو بیدا می کنم

                                                      همچو روزگار هجراني

                            يا شب سياه ظلماني                                 محنت و خاري و بريشاني

                                                       اي دو روزه ي جواني

                      شرار جاني كه بر فروزي                               كه خرمن جان من بسوزي

                                               مرا تو افكندي به دام عشق و آرزويي

                                           كه روز و شب سوزم به دام عشق لاله رويي

                       چو از برايت اي جواني                                 شدم اسير نا تواني

                                                           دگر نيايي و نماني

                       تو روزگار سوز ودردي                              چه ها كه با دلم نكردي

                                                       مرا چه غم كه بر نگردي

                                 به شوق آن مه رو

                                                  به عشق آن گيسو

                                                                دمي ز با ننشستم

                                                                ز دست من رفته

                                                   گلي كه در راهش

                                تو رفته اي از دستم